Στον πανέμορφο χώρο, του Castel dell’Ovo στη Νάπολι άνοιξε τις πύλες της στις 13 Σεπτέμβρη η έκθεση «»Un Altra Realita- Arte Visionaria Contemporanea «, (Μία άλλη πραγματικότητα-  Σύγχρονη  – αναπαραστατική τέχνη) με τη συμμετοχή σημαντικών ζωγράφων και εικαστικών  από όλο τον κόσμο, που εκπροσωπούνται από σημαντικές γκαλερί.

Γράφει η Ειρήνη Πιτσόλη

Στην έκθεση λαμβάνουν μέρος και δύο σημαντικοί Έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι εκπροσωπούνται από τη γκαλερί Α100 ιδιοκτήτρια της οποίας είναι η Nunzia Perrone. Ο ζωγράφος Χρήστος Παλλαντζάς και η εικαστικός Εύα Καρύδη. Ο Χρήστος Παλλαντζάς συμμετέχει με το έργο «Σπουδή στο Οιδιπόδειο» και η Εύα Καρύδη με τα έργα «Oblivium» ,»windows of illusions».

Χρήστος Παλλαντζάς: Σπουδή στο Οιδιπόδειο

Στα εγκαίνια της έκθεσης, έδωσαν «το παρών» σημαντικές προσωπικότητες από το χώρο της τέχνης, του πολιτισμού και των επιχειρήσεων.

Εύα Καρύδη: Oblivium – Retrospection

Η έκθεση που θα διαρκέσει ως τις 15 Οκτωβρίου, διοργανώθηκε στα πλαίσια των εορτασμών που πραγματοποιούνται στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη, για την πεντακοστή επέτειο της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης, ή Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα, η οποία ήταν ένα θρησκευτικό κίνημα του 16ου αιώνα, που συνέβη στην Ευρώπη και ίδρυσε τον Προτεσταντισμό ως τρίτο μεγάλο κλάδο του Χριστιανισμού, και αποτελεί μέρος μίας σειράς πολύ σημαντικών καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Εύα Καρύδη: Windows of Illusion

Η έκθεση, όπως ο τίτλος περιγράφει με σαφήνεια, αποσκοπεί να απεικονίσει, αν και με περιορισμένο τρόπο, ένα ιδιαίτερο αλλά πολύ συναρπαστικό πεδίο της σύγχρονης ιταλικής και ευρωπαϊκής τέχνης : Αυτό  της αναπαραστατικής τέχνης.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Οι  αναπαραστατικοί καλλιτέχνες έχουν αποτελέσει αντικείμενο μακροχρόνιων ερευνών   κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν πραγματοποιηθεί πολλές εκθέσεις αφιερωμένες στο έργο τους.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Εκτός από τα έργα των παλαιών δασκάλων του κινήματος, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται και στο έργο των  σύγχρονων εκπροσώπων του , οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα με μια νέα αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα και συναρπαστική γλώσσα.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Η αναπαραστατική τέχνη, αν και από μια μορφή, τουλάχιστον στις ρεαλιστικές μορφές της, προτιμά την αναπαράσταση μιας υποκειμενικής, εσωτερικής πραγματικότητας του καλλιτέχνη, συχνά συγχέεται με την αντικειμενική πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άλλοι.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Όπως γράφει ο Giuliano Briganti:

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

«Η ανακάλυψη του δημιουργικού δυναμικού του εσωτερικού κόσμου ανατρέπει την παραδοσιακή προοπτική της καλλιτεχνικής γλωσσικής έρευνας …Οι καλλιτέχνες φέρνουν την κοσμοθεωρία τους στον κόσμο και τα έργα που προέρχονται από αυτή τη δημιουργική διαδικασία έχουν την ικανότητα να προκαλούν έκπληξη και να αντικατοπτρίζουν τον παρατηρητή, μερικές φορές αλλάζοντας ακόμη και την αίσθηση της αντίληψης και της κατανόησης της πραγματικότητας.»

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Οι καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν να συμμετέχουν στην έκθεση, είναι όλοι οι άριστοι επαγγελματίες, που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές και εθνικότητες. Κοινό γνώρισμα είναι ότι  όλοι τους έχουν τεράστιες τεχνικές δεξιότητες και ισχυρή και εκτεταμένη προσωπική κουλτούρα. Έχοντας διανύσει ο καθένας από αυτούς μία σημαντική διαδρομή με συμμετοχές σε διεθνείς εκθέσεις, προσφέρουν ένα μικρό αλλά ενδιαφέρον πανόραμα σύγχρονης ευρωπαϊκής οραματικής- οπτικής τέχνης, ανανεώνοντας  το μεγάλο μάθημα των προγενέστερων και ταυτόχρονα εισάγοντας στα ποιητικά εκφραστικά στοιχεία της σύγχρονης ζωής .

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Εκτίθενται συνολικά περίπου 30 έργα, ζωγραφικής και γλυπτικής, που συνοδεύονται από επεξηγηματικά πάνελ και αναλύσεις των έργων, προς υποστήριξη των επισκεπτών.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Την επιμέλεια της έκθεσης έχουν οι Sergio Buoncristiano και Fiorella Fiore.

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Στην έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Stefano Canepari (1949 – Ιταλία)
Eva Caridi (1972 – Ελλάδα)
Alfredo Casali (1955 -Ιταλία)
Patrizia Comand (1949 – Ιταλία)
Ilaria Del Monte (1985 – Ιταλία)
Lello Esposito (1957 – Ιταλία)
Mózes Incze (1975 – Ουγγαρία)
Henning von Gierke (1947 – Γερμανία)
Luciano Longo (1967 – Ιταλία)
Christos Pallantzas (1962 – Ελλάδα)
Péter Párkányi Raab (1967 – Ουγγαρία)
Jolanda Spagno (1967 – Ιταλία)
Gabor Szenteleki (1978 – Ουγγαρία)

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Χρήστος Παλλαντζάς: «Στην τέχνη το νόημα υπάρχει μόνο μέσω των εικόνων που δίνουν μορφή σ’ αυτό το νόημα».

O ζωγράφος Χρήστος Παλλαντζάς, σημειώνει για το έργο «Σπουδή στο Οιδιπόδειο»

Το έργο «Οιδιπόδειο» είναι μια αναφορά στην επιθετικότητα και τον φόβο που εμπεριέχεται στη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας σε αντιδιαστολή με την ψευδαίσθηση του ιδεατού.

Σχετικά με το θέμα της έκθεσης τη σύγχρονη οπτική- οραματική τέχνη ο Χρήστος Παλλαντζάς λέει:

Φωτογραφία από τα εγκαίνια της έκθεσης

Ενώ στην επιστήμη η ανθρώπινη γνώση του κόσμου προχωράει ανεβαίνοντας μια σκάλα(μια κλίμακα), όπου νέες γνώσεις αντικαθιστούν τις παλιές και πολύ συχνά η μία ανακάλυψη αναιρείται από την επόμενη, στην περίπτωση της τέχνης ο άνθρωπος κατακτά την πραγματικότητα, μέσα από την υποκειμενική του εμπειρία. Η καλλιτεχνική ανακάλυψη παρουσιάζεται κάθε φορά σαν μια νέα και μοναδική εικόνα του κόσμου.
Στην τέχνη το νόημα υπάρχει μόνο μέσω των εικόνων που δίνουν μορφή σ’ αυτό το νόημα. Η εικόνα (η δημιουργημένη εικόνα) υπάρχει ως κατανόηση της πραγματικότητας από τον καλλιτέχνη, σύμφωνα με τις δικές του κλίσεις και τη δική του κοσμοαντίληψη.

Πάντα τα αντικείμενα τέχνης αντιμετωπίζονταν (περιγράφονταν ή αξιολογούνταν) με ορισμένους τρόπους που θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο που στοχάζεται φιλοσοφικά.
Ο καλλιτέχνης με διάφορα μέσα που χρησιμοποιεί δημιουργικά στην τέχνη του, προσπαθεί να απαντήσει σε πανανθρώπινες αγωνίες αναζητώντας ένα βαθύτερο ερμηνευτικό νόημα, στο βασικότερο: ‘’Πως και γιατί βρεθήκαμε σ’ αυτό τον κόσμο’’, χρησιμοποιώντας ως μέσο την εικόνα. Η εικόνα υπάρχει ως κατανόηση της πραγματικότητας. Έτσι το έργο τέχνης ως φορέας νοήματος λειτουργεί μέσα μας σαν σχολείο αισθητικής , στοχασμού και κρίσης.
Η ειλικρίνεια της έκφρασης του καλλιτέχνη αποτελεί και το μόνο κριτήριο της αξίας του , έλεγε ο Αντρέι Ταρκόφσκι
Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος χρησιμοποίησε το λόγο ως μέσο μετάδοσης των αξιών, του προβληματισμού, της αναλυτικής σκέψης, της αμφισβήτησης, της κρίσης , της φιλοσοφίας. Η ζωντανή εικόνα του θεάτρου διαμόρφωσε, αφού έθεσε τις βάσεις αυτού που λέμε δυτικό πολιτισμό, όχι μόνο σε επίπεδο αισθητικής , αλλά και σε επίπεδο οργάνωσης και λειτουργείας του κόσμου και ταυτόχρονα επικοινωνίας των μελών του μεταξύ τους.
Στη σύγχρονη εποχή όπου το εφήμερο κυριαρχεί και οι αισθήσεις έχουν ατροφήσει, με πρώτη την αίσθηση της όρασης, είναι επιτακτική ανάγκη να οργανωθεί ξανά το βλέμα για ένα νέο επαναπροσδιορισμό του κόσμου.


Η εικόνα της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας δεν μπορεί να είναι ποτέ μονοσήμαντη για να είναι αληθινή, μπορεί και πρέπει να συνενώνει μέσα της φαινόμενα αντιθετικά από διαλεκτικής άποψης, για να είναι βαθύτατα ερμηνευτική.( Γ’ αυτό ο Τόμας Μαν ισχυρίζεται ότι η μεγαλοφυία δεν είναι ποτέ ελεύθερη. Μόνο το αδιάφορο είναι ελεύθερο. Το ξεχωριστό δεν είναι ποτέ ελεύθερο, φέρει τη δική του σφραγίδα , είναι οριοθετημένο, άρα θα μπορούσαμε να πούμε ισχυρό και σταθερά αμετακίνητο αντίθετα με οτιδήποτε ασταθές.)
Το έργο τέχνης που εμπνέεται από την εικόνα, είναι ,πέρα από την αποπλάνηση που εμπεριέχει και μέσα από την διαμεσολάβηση της ερμηνείας του φαντασιακού (της ερμηνείας της φαντασίας κατά την διαδικασία της δημιουργίας) , είναι το μέσο πρόσβασης στο βαθύτερα ανθρώπινο και ουσιαστικό.

 

 

Σχόλια

Σχόλια